[EBF] เรื่องราวของเธอ

posted on 10 Jan 2013 21:00 by zubame35384 in EBF
 
 
Argentea's story : 02

 
***********************************************************************************************
 
 
 

“ไม่เอานะคะหนูไม่ไป !!! หนูจะอยู่ที่นี่!! กองทัพอะไรกัน สงครามอะไรกัน!!”

 

“พ่อบอกให้ไปแกก็ต้องไป! จะมานั่งเสวยสุขอยู่เฉยๆไม่ได้!! ตระกูลเรารับใช้กองทัพมานานเท่าไหร่แกรู้หรือเปล่า!!”

 

“แต่ว่า!! แต่ว่า..!.....”

 

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!! ต่อไปนี้แกต้องไปประจำการที่นั่น ในฐานะคนของทัพอากาศ!!”

 

 

วันนั้นเธอออกจากบ้าน  แล้วมาหาผมทั้งเท้าเปล่า   แก้มขาวๆของเธอมีรอยแดงประทับไว้อย่างเห็นได้ชัด

 

 

ผมทำอะไรไม่ถูก

 

 

เธอกำลังร้องไห้

 

ผมได้แต่ยืนมองอึ้งๆ

 

 

“ปะ เป็นอะไร!  ใครทำอะไรเธอ ฉันจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย!”

 

 

“ฮึกก ฮือ….อาร์เจนท์  ฮือ  อึก ฮืออออ”

 

 

“ฉันถามว่าเป็นอะไรไงเล่า! เป็นอะไรก็บอกมาสิฉันจะได้.. จะได้…อึก ฮึก จะได้ช่วยไงเล่ายัยบ้า!” 

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร

 

 

ก็เข้าใจว่าผมเป็นลูกผู้ชาย 

 

 

ไม่ควรจะร้องไห้สินะ

 

แต่พอมองหน้าเธอแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาตามๆกันไป

 

สุดท้าย

 

เราสองคนก็ยืนร้องไห้กันอยู่ที่หน้าบ้านผม

 

 

จนกระทั่งพี่อาร์เรียร์ออกมาเจอ  พวกเราจึงหยุด

 

 

 

ดีที่ตอนนี้พ่อออกไปข้างนอก  พี่เลยชวนเธอเข้ามาในบ้านได้

 

 

 

ผมถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีที่เรานั่งลง

 

 

เธอสบตาผมแล้วทำก้มหน้าลงไป

 

 

ถ้อยคำบอกเล่าพรั่งพรูออกมา

 

 

นี่… อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ

 

 

อย่าร้องไห้สิ

 

 

อย่ามองผม  ด้วยสายตาแบบนั้น

 

 

ทั้งๆที่เธอ

 

 

เหมาะกับรอยยิ้มมากที่สุด

 

 

 

เหมาะกับมันมากที่สุดยิ่งกว่าใครแท้ๆ

 

 

 

“ฉันต้องไปแล้ว” 

 

 

“เราจะไม่ได้เจอกันอีก”

 

 

“ฉันจะคิดถึงเธอ”

 

 

“ลาก่อนนะ”

 

 

 

 

ถ้อยคำพวกนั้น

 

 

เสียงของเธอ

 

 

สั่นเครือและเต็มไปด้วยน้ำตา

 

 

และนั่นก็

 

 

ทำให้ผมในตอนนั้น

 

 

ที่ยังไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ

 

 

 

 

พังทลายลงอย่างง่ายดาย

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นเฟลิก็กลับไป

 

 

เธอมาเพื่อบอกลาเพียงไม่กี่คำ

 

 

ในขณะที่ผมได้แค่.. แค่อยู่เฉยๆ

 

 

ทำไมตอนนั้นผมถึงพูดออกไปไม่ได้นะ?

 

 

ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่ปลอบเธอ  ทำไมถึงไม่พาหนี หรืออะไรก็ได้

 

ผมควรจะทำอะไรได้มากกว่านั้นสิ

 

 

 

ผ่านไปหลายวัน ผมไม่เห็นวี่แววของเธออีกเลย

 

 

นั่นเป็น  การจากลาที่แย่ที่สุด 

 

 

เราไม่ได้เจอกันอีก และใบหน้าของเธอครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นก็มีแต่น้ำตา

 

 

 

 

 

รุ่งเช้าของวันเกิดอายุสิบหก

 

 

ผมหยิบดาบและจัดการเรื่องที่ควรจัดการ  ก่อนจะออกเดินทาง

 

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สาเหตุ

 

 

ไม่ใช่ว่าผมจะยอมให้มันจบแบบนั้นทั้งๆที่ไม่ทำอะไรเลย

 

 

เรื่องที่ผมทำได้แม้มีเล็กน้อยแต่ผมก็อยากจะทำ

 

เหตุผลของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน  

 

 

อืม ผมก็หวังว่าเจ้าบ้านเศรษฐีคนนั้นจะเข้าใจ 

 

 

ว่าการที่ผมพังประตูรั้วคฤหาสถ์โอ่โถงและสร้างความเสียหายไปถึงห้องนั้นเล่นในบ้านมันมาจากสาเหตุอะไร

 

 

หืม  ? ไม่เข้าใจหรอ?

 

อ้อ  ก็ช่างสิ 

 

 

 

งั้นก็คง  ลงเอยว่า

 

ผมได้ทำสิ่งที่อยากทำแล้ว แค่นั้นก็พอ

 

 

 

เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตาแก่ไป

 

 

นี่ เฟลิ?

 

 

เธอกำลังเดินหน้าอยู่หรือเปล่า

 

 

หรือว่าเธอ หยุดนิ่งไปแล้ว ?

 

เธอ เป็นยังไงบ้าง?

 

เรื่องของฉันที่อยากบอก

 

 

เรื่องของเธอที่ฉันไม่ได้ฟัง

 

 

เราจะ .. 

 

มีโอกาสได้เจอกันไหม?

 

 

เรื่องของอนาคตที่ไม่รู้

 

 

เรื่องราวต่อจากนี้  

 

 

จะยังไงก็ช่าง  

 

 

แต่ว่า … ตอนนี้เธออยู่บนท้องฟ้าสกปรกนั่นสินะ?           

 

 

จะท้องฟ้า จะนก  หรือเมฆฝน หรืออะไรก็ช่าง

 

 

 

ซักวันฉันจะสอยพวกมันให้ร่วง

 

 

แล้วจะดึงเธอลงมาให้ได้

 

 

นี่จะเป็น

 

 

หนึ่งในเหตุผลหลายร้อยข้อของฉัน

 

 

สำหรับการ

 

ก้าวเดินต่อไป

 

 

********************************************************************

 

 

 

Argentea's story : ENDed

 

 

ภาคสองมีไหมไม่รู้อิอิ

 

 

พาร์ทนี้แต่งออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ;v;  แต่ก็ขอบคุณที่อ่านจนจบเน้

 

คือ  แบบว่าอยากจะสื่อให้เห็นว่าจริงๆแล้วภายใต้รอยยิ้มงี่เง่าบ้าบอนั่นก็ผ่านอะไรแบบนี้มาเยอะ คือที่ยิ้มเนี่ย ก็ยิ้มเผื่อในส่วนของเธอคนนั้น

 

แต่จริงๆแล้ว

 

 

อาร์เจนท์ไม่รู้

 

 

ว่าเธอคนนั้น

 

 

จากโลกนี้ไปแล้ว  //ล้ม  q3q 

 

//ซับ

 

บร่ะ ชอบอะไรแบบนี้จัง//ไหนว่าไม่ชอบดราม่า

 

อูววว เอาเป็นว่าขอบคุณที่อ่านจบค่ะ  เรื่องของเชลลี่คงจะเร็วๆนี้ ๕๕๕ เจอกันค่ะ

 

 

 

ปล. อาร์เจนท์ก่อนจะไปพังบ้านเศรษฐีอายุ 13 ค่ะ //ผ่านไปตั้งสามปีกว่าจะแกว่งดาบได้ชินมือน่ะ๕๕๕

 

Comment

Comment:

Tweet

อะไร ทำไมอ่านแล้วรู้สึกเจ็บปวดจังเลยค่ะ ;w; ฮือ กลับไปเปิดพาร์ทแรกอ่าน
ปับปี้เลิฟแนวนี้ให้ความรู้สึกสวยงามแต่เจ็บแปลบๆดีนะคะ ;-; พลังของวัยรุ่น!! ไฟลุก!!! ไม่ใช่ เนรเทศตัวเองออกนอกบลอก

#1 By DaisukiM&P on 2013-01-11 00:58